1) Je twijfelt even of je je leven wel wil wagen in de achtbaan

2) Vol goede moed stap je de rij in

3) Aan het einde van de rij bouwt de spanning langzaam weer op

4) Je zit! Je checkt je beugel 35 keer en vraagt of ie niet een tandje strakker kan

5) De weg naar boven vraag je je hardop af of je niet dood gaat

6) Je krijgt spijt als je op het hoogste punt bent beland

7) Je gaat naar beneden: keihard gillen!! (of gewoon low-key knock-out gaan)

8) Angst en euforie wisselen zich de rest van de rit af
"Woeeeehoeeeee, wat gaat dit snel! Jeetje, wat gaat dit snel eigenlijk. Vliegen we niet uit de bocht? Neee wooeehoee een looping wat cool! Hoe blijft een achtbaan eigenlijk aan de rails hangen?"
9) De rit is voorbij: wat was het vet!

10) Oké, de angst komt nog héél even terug wanneer je langs de actiefoto's komt
11) En dan is het tijd voor de volgende achtbaan en begint het allemaal weer opnieuw

Hoe vergeet je zo snel hoe kut het was? En waarom denk je dat het de volgende keer wel leuk is? Of... misschien is dat ook wel gewoon zo. Kom je maar op één manier achter: gewoon nog een keer proberen.