Zo ziet de mens er volgens onderzoekers uit in 2050 als we zo doorgaan (en het is niet fraai)

We zitten onszelf letterlijk krom

Werk, studie, chillen: alles gebeurt zittend. Meer dan dertig procent van de volwassenen beweegt te weinig. Bij jongeren is dat zelfs tachtig procent. Dat voelt onschuldig, maar ons lichaam houdt geen van die marathons op bureaustoelen vol.

Wie te veel zit, krijgt langzaam een lichaam dat zich eraan aanpast. De bloedsomloop vertraagt, spieren verslappen en de rug zakt in alsof je al jaren op een denkbeeldige bank woont. Ogen branden, concentratie verdwijnt, huid verbleekt. Het zijn de kleine alarmsignalen van een lijf dat wil bewegen.

Wat schermlicht ons aandoet

Het blauwe licht van onze schermen is niet alleen slecht voor je slaap. Het versnelt huidveroudering en maakt je gezicht valer. Voeg daar een constante voorovergebogen houding aan toe en je krijgt een nieuwe evolutievariant: de ‘tech neck’. Artsen zien die steeds vaker bij jongeren.

Volgens de Wereldgezondheidsorganisatie is het een stille epidemie. Te weinig beweging verhoogt de kans op hartziekten, diabetes en depressie. Als we zo doorgaan, kost dat de wereldwijde gezondheidszorg tegen 2030 honderden miljarden dollar. Toch blijven we zitten, letterlijk en figuurlijk.

Sam, de mens van 2050

Om te laten zien hoe dat eindigt, ontwikkelde de gezondheidsapp WeWard een digitale reconstructie van de gemiddelde mens in 2050. Het team gebruikte medische en gedragsdata uit dertig landen en vertaalde die naar een lichaam dat alle gevolgen van stilzitten draagt.

Ze noemden hem Sam. Sam heeft bleke huid, slappe spieren, gezwollen benen en vermoeide ogen. Geen monster, maar een berekend gemiddelde van hoe we er straks uitzien. Volgens WeWard-oprichter Yves Benchimol is Sam niet bedoeld om te choqueren, maar om te waarschuwen: dit is het logische gevolg van onze levensstijl.

Kleine stappen, groot verschil

WeWard, bekend van de app die lopen beloont met punten, wil duidelijk maken dat beweging niet groot hoeft te zijn. Een blokje om na werk, een wandeling tijdens de lunch of gewoon een halte eerder uitstappen. Het zijn kleine dingen die je lijf herinnert aan waarvoor het gebouwd is.

Want eerlijk: Sam is geen sciencefictionfiguur. Zijn gebogen houding, vale huid en vermoeide ogen zijn nu al herkenbaar. Het enge is niet dat hij op ons lijkt, maar dat we zijn kant op bewegen.