Chris Rea (74) overleden: het bijzondere verhaal achter zijn klassieker Driving Home for Christmas

Een rit uit noodzaak

Het is december 1978 en Chris Rea is allesbehalve een wereldster. Sterker nog, hij zit financieel volledig aan de grond. Zijn platencontract staat op de tocht en hij heeft grote schulden bij zijn management.

Hij wil dolgraag met kerst naar zijn familie in het noordelijke Middlesbrough, maar hij heeft letterlijk geen geld meer op zak om een treinkaartje vanuit Londen te betalen. Hij staat op het punt om de feestdagen alleen en blut door te brengen.

Zijn vrouw Joan besluit hem te redden. Ze stapt in haar kleine, oude Austin Mini en rijdt helemaal naar Londen om hem op te halen. Wat volgt is een barre tocht van honderden kilometers terug naar het noorden. Het sneeuwt hard en de wegen slibben dicht.

Onderweg staan ze urenlang vast in de beruchte files. De verwarming van de auto hapert en ze zitten te rillen van de kou, constant bang dat de oude motor het in de vrieskou begeeft en ze ergens langs de snelweg stranden.

Krabbels op een envelop

In die koude, krappe auto begint Chris om zich heen te kijken. Hij ziet in de auto's naast hem mensen die net zo moe, koud en chagrijnig zijn als hij. Zakenmannen in dure wagens, gezinnen in volgepakte stationwagons en vrachtwagenchauffeurs die nog kilometers moeten maken.

Iedereen zit vast in dezelfde ellende. Maar hij realiseert zich ook iets moois: ze hebben allemaal hetzelfde doel. Iedereen wil gewoon naar huis voor het eten, naar de warmte en de familie.

Terwijl de sneeuw op de voorruit tikt en de ruitenwissers zwoegen, begint hij te neuriën. Op de achterkant van een oude envelop krabbelt hij de tekst die we nu allemaal kennen. Het was op dat moment geen romantisch kerstliedje, maar een rauwe observatie van gedeelde ellende en hoop. Hij schreef het puur om de tijd te doden en zijn gedachten te verzetten van de financiële zorgen.

Van B-kantje naar wereldhit

Het nummer verdween jarenlang in een la. Pas in 1986, acht jaar na die helse rit, kwam het uit als een vergeten B-kantje. Wat opvalt is dat het nummer, in tegenstelling tot hits van Mariah Carey of Wham!, helemaal geen rinkelende kerstbellen bevat. De sfeer komt puur van de jazzy piano en zijn stem.

Geloof het of niet, maar er was tot 2009 niet eens een officiële videoclip voor het nummer. Jarenlang moesten tv-zenders het doen met beelden van willekeurige besneeuwde wegen. Toch is het uitgegroeid tot een klassieker die elk jaar weer de Top 2000 domineert. Chris Rea mag er dan niet meer zijn, maar zolang er files staan met kerst, zal zijn stem altijd blijven klinken op de snelweg.