Deze ambtenaar werd ontslagen maar kwam daarna nog anderhalf jaar lang elke dag naar kantoor

De ultieme ontkenningsfase

Stel je voor dat je baas je vertelt dat het over en sluiten is. De meeste mensen zouden met een doos vol persoonlijke spullen en een flinke portie frustratie het pand verlaten. In het Zwitserse stadje Biasca dacht het hoofd van de technische dienst daar heel anders over. Nadat ze in het midden van 2024 haar ontslagbrief kreeg, besloot ze de volgende dag gewoon weer achter haar bureau te gaan zitten. En de dag daarna ook. En de week daarna.

Dit bizarre tafereel hield uiteindelijk anderhalf jaar lang aan. Terwijl het ontslag juridisch gezien al een feit was, bleef de vrouw trouw elke ochtend naar kantoor komen alsof er niks aan de hand was.

Ze hoopte dat haar juridische verzet tegen het ontslag ervoor zou zorgen dat ze gewoon mocht blijven zitten waar ze zat. Het zorgde voor een surrealistische situatie waar de rest van de collega’s en de lokale politiek zich geen raad mee wisten.

Een kantoor zonder macht

Hoewel ze fysiek aanwezig was op haar werkplek, was haar rol in de praktijk compleet uitgekleed. Je kunt je voorstellen hoe ongemakkelijk de lunchpauzes moeten zijn geweest. De vrouw had namelijk geen enkele bevoegdheid meer. Ze mocht geen belangrijke beslissingen nemen en er mocht geen enkele officiële handtekening van haar op documenten komen te staan.

Ze zat daar eigenlijk als een soort figurant in haar eigen kantoorleven. Haar hoop was gevestigd op het feit dat het indienen van een bezwaarschrift een schorsende werking zou hebben op haar ontslag.

Ze dacht dat ze door simpelweg aanwezig te blijven haar gelijk kon afdwingen bij de rechter. Voor de buitenwereld leek het een dappere strijd, maar op de werkvloer zorgde het voor een sfeer die je nog het beste kunt omschrijven als ijzig.

Spanningen op de werkvloer

De reden voor haar oorspronkelijke ontslag was niet mals. Er hing al jaren een donkere wolk boven de technische dienst in Biasca. Uit een officieel rapport bleek al in 2022 dat de werksfeer daar tot het vriespunt was gedaald. Er was zelfs sprake van fysieke agressie tussen collega's waarbij een arbeider werd aangevallen door een ander lid van het team.

Het gemeentebestuur vond dat de vrouw als afdelingshoofd de controle over de situatie was verloren. De vertrouwensbreuk was volgens de gemeente zo groot dat samenwerken geen optie meer was.

Terwijl de burgemeester in de media nog probeerde te doen alsof het om een normale discussie tussen werkgever en werknemer ging, wist iedereen in het dorp dat de bom allang was gebarsten.

De definitieve klap

Aan elk vreemd verhaal komt een einde, en voor deze ambtenaar was dat de uitspraak van de Raad van State. De rechter veegde haar bezwaren definitief van tafel en oordeelde dat het ontslag terecht was. Hiermee kwam er abrupt een einde aan haar dagelijkse wandeling naar het kantoor waar ze eigenlijk niet meer welkom was.

Vanaf dinsdag 23 december 2025 is de toegang tot het pand voor haar definitief afgesloten. De gemeente heeft direct maatregelen genomen om de continuïteit van de technische dienst te waarborgen, want er moet na al die tijd van onrust weer gewoon gewerkt worden. De vrouw heeft geen mogelijkheden meer om in beroep te gaan en zal nu echt haar bureau leeg moeten ruimen.